Aviel Cahn over tien jaar spraakmakende opera

Artistiek directeur Aviel Cahn vliegt begin juli naar zijn thuisland Zwitserland. Voor het eerst in tien jaar zal hij geen retourticket kopen. Vanaf dan leidt hij immers het Grand Théâtre de Genève. Wij stellen vijf laatste vragen aan aftredend intendant Aviel Cahn.

Hoe bent u in de wereld van opera gerold?

"Mijn ouders brachten me de liefde voor de opera bij. Thuis klonk er altijd operamuziek. Als kleuter speelde ik al mee in het kindertoneel en toen ik wat ouder was, zong ik in het kinderkoor van in Zürich.

Opera spreekt me aan door de zang en het pompeuze, het grootse. Ik houd ervan te beroeren en ontroerd te worden. De eerste keer dat ik echt geraakt werd door een opera, was ik amper acht. Mijn vader had me meegenomen naar een opvoering van Puccini’s Tosca in 1984."

 

Aviel Cahn accepteert de award voor Best Opera Company, april 2019 © Chris Christodoulou

Wat zou die achtjarige Aviel tegen de intussen 44-jarige Aviel zeggen?

"Hij zou me vragen waarom ik geen zanger geworden ben. Maar intussen weet ik wat een operazanger allemaal moet doen om zijn stem te verzorgen, dus ik ben er niet rouwig om dat ik een ander pad koos. Ik merkte gaandeweg dat ik vooral een organisatorisch talent had. Naast muziek studeerde ik ook rechten. Het toeval had dus me evengoed naar een baan als advocaat in Zürich kunnen loodsen."

Maar het toeval bracht u naar Vlaanderen. Wat was de droom?

"Ik wilde iets bewegen en van dit huis een plek maken waar niet enkel ‘l’art pour l’art’ gemaakt wordt en repertoirestukken worden opgevoerd. Ik wilde discussie losweken, inspelen op de actualiteit, opera maken die specifiek verbonden is aan de speellocatie. Ik wilde het publiek tonen dat je iets moet géven als je opera beleeft. Opera ervaren, is niet enkel gezellig alles op je af laten komen."

Welke producties waren hoogtepunten in uw tien jaar bij Opera Vlaanderen?

"Ik denk aan Camille Saint-Saëns’ Samson en Dalila (2009), een verhaal over fanatieke religieuze motieven, en hoe die in de weg kunnen staan van verzoening. Die creatie, opgevoerd door een Palestijns-Israëlisch regisseursduo, toonde aan dat opera nog steeds een politieke kunstvorm kan zijn. Dat ik me ermee de kritiek van de Joodse gemeenschap op de hals haalde, moest ik er meteen bijnemen.

Een andere voorstelling die voor oproer zorgde was Infinite Now uit 2017. Tijdens de meeste voorstellingen verliet meer dan de helft van het publiek de zaal, maar ik was ontzettend gelukkig met die voorstelling. Ze sprak erg aan. Het tijdschrift Opernwelt riep de productie uit tot ‘Wereldcreatie van het jaar’ en we sleepten ook de International Opera Award for Best World Premiere in de wacht. Maar het klopt dat de opera door het publiek en de operawereld verdeeld onthaald werd. Dat vind ik niet erg. Ik zal zulke ontluisterende creaties blijven maken."

 

Samson et Dalila, 2009 © Annemie Augustijns

Wat zult u missen aan Vlaanderen?

"Mijn Vlaamse vrienden, maar ook de hartelijkheid van mijn team. In het begin was het voor iedereen wennen. Maar ik voelde dat het goed kwam tijdens de première van Pjotr Iljitsj Tsjaikovski’s Mazeppa in een regie van Tatjana Gürbaca. Nadien voelde ik hoe de pers, het publiek en mijn medewerkers mijn keuze respecteerden. Dat was misschien wel het allermooiste moment van de afgelopen tien jaar."

 

Aviel Cahn neemt afscheid van Opera Vlaanderen met het concert Afscheid en Nieuw Begin, op 28 juni in Opera Gent, en op 29 juni in deSingel.

Ik koop kaarten!


Lees meer: