De donkere novembermaand is de uitgelezen tijd om de oorlog te herdenken en stil te staan bij wie we missen. En wat biedt meer troost dan muziek? Dat wist ook Antonín Dvořák, die met zijn ontroerende Requiem recht naar het hart reikt. Een subtiel chromatisch leidmotief herinnert de luisteraar aan de alomtegenwoordigheid van de dood. Verwacht geen oppervlakkige gebaren of melancholie. Dit requiem straalt een moedige droefheid uit die nooit somber of tragisch wordt. Dvořáks grootste koorwerk is een vrij onbekende parel. In het rijtje van grote requiems wordt het onterecht weleens over het hoofd gezien. Enkele jaren geleden voerde Philippe Herreweghe het ook uit samen met Antwerp Symphony Orchestra en het Collegium Vocale. Opnieuw bewijzen ze dat Dvořák de ultieme troostmuziek schreef.