Aan het begin van de twintigste eeuw zochten componisten naar nieuwe manieren om zich muzikaal uit te drukken. Richard Strauss en Arnold Schönberg verlegden de grenzen van de klassieke muziek. Ook Rudi Stephan ging op zoek naar een eigen geluid. Hij bouwde voort op de rijke klankwereld van de romantiek, maar gaf die een nieuwe wending met gedurfde harmonieën en verrassende orkestkleuren.

Zijn muziek trok al snel de aandacht. Na de uitvoering van zijn Musik für Orchester in 1913 gold Stephan als een van de grote beloften van de Duitse muziekwereld.

Zijn carrière kreeg echter nauwelijks de kans om te groeien. In september 1915 sneuvelde Stephan tijdens de Eerste Wereldoorlog. Hij liet een klein maar bijzonder oeuvre na, waarvan bovendien een groot deel verloren ging tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Een orkest vol kleur en contrast

In Musik für Orchester uit 1912 hoor je een componist die volop experimenteert met de mogelijkheden van het orkest. Zangerige melodieën wisselen af met krachtige uitbarstingen. De muziek verandert voortdurend van kleur, neemt onverwachte wendingen en houdt je van begin tot eind bij de les.

Meer dan honderd jaar later klinkt het werk nog altijd verrassend. Stephan verbindt de rijke klanken van de romantiek met een nieuwe, eigenzinnige muzikale taal. Het doet je afvragen welke muziek hij nog had kunnen schrijven.

Voor zijn inauguratieconcert als muziekdirecteur van Opera Ballet Vlaanderen brengt Stephan Zilias dit weinig uitgevoerde werk samen met de negende symfonie van Franz Schubert. Twee componisten, twee heel verschillende muzikale werelden, maar allebei met een bijzondere verbeeldingskracht.

Beluister hier een fragment