vr 13 feb 2026
Nabucco is een van de beroemdste opera’s ooit geschreven. In de enscenering van Christiane Jatahy wordt het echter meer dan een verhaal uit een ver verleden: het wordt een spiegel voor vandaag.
Hieronder ontdek je vijf symbolische elementen uit de productie die je helpen om die wereld binnen te stappen.
Op de scène hangen grote kantelende spiegels. Je ziet de reflectie van het publiek op de scène. Daardoor vervaagt een duidelijke grens: wie kijkt hier naar wie? Zijn het de zangers die het verhaal vertellen, of zijn wij dat zelf, als toeschouwers die meedenken, meevoelen, meedragen? Nabucco nodigt je uit om jezelf te herkennen in wat je ziet.
In deze opera gaat het niet alleen over koningen en machthebbers, maar over de gemeenschap. Het koor staat voor een collectief van individuen: mensen die vaak tot één groep worden herleid, maar die elk hun eigen stem en positie hebben. Het koor is het volk. En dat volk, dat zijn wij allemaal.
Water stroomt de scène op en neemt de ruimte in. Het werkt als een derde spiegel, maar ook als een kracht die alles beïnvloedt. Water staat hier voor bezetting en vernieling, voor iets dat binnendringt en niet zomaar weer verdwijnt. Wat er gebeurt op het toneel laat sporen na.
De kostuums maken deel uit van het decor. Centraal ligt een enorme jurk, verbonden met macht. Wat je draagt, kan je status geven, maar ook afnemen. Macht is hier geen vast gegeven: het is iets wat je kunt bezitten, verliezen, doorgeven. Kleding wordt zo een zichtbaar teken van wie ruimte krijgt en wie niet.
Op scène is de camera nooit neutraal. Ze kan controleren en manipuleren, maar ze doet ook iets anders: ze brengt mensen dichtbij. Via close-ups van koorleden zie je gezichten, reacties, gedachten. De massa valt uiteen in individuen. Mensen die normaal niet in het centrum staan, worden zichtbaar. Ze tonen de actie vanuit een ander perspectief.
Deze Nabucco velt geen oordeel, maar opent een ruimte om te kijken, te luisteren en te begrijpen. Naar macht en gemeenschap. Wie spreekt er, wie wordt er gezien en wie niet?
Antwerpen | Luxembourg
Giuseppe Verdi
