door Koen Bollen, di 27 jan 2026
‘Wacht, ik draai de camera even.’ Onder de palmbomen van het Vista Hermosa Natural Park in Los Angeles wandelt Raehann Bryce-Davis al filmend met haar telefoon. Het zonlicht tekent de skyline van de stad scherp af. Aan haar zijde loopt Cora, haar hondje en trouwe reisgezel. ‘De zon schijnt hier altijd’, lacht ze. De charismatische mezzosopraan vertelt uitvoerig over haar jeugd, haar eerste stappen in de operawereld, haar activisme en niet in het minst over haar nakende debuut als Carmen, een personage dat haar op het lijf is geschreven.
‘Mijn ouders droomden als jonge studenten al verder dan wat voor hen haalbaar leek in het verre Jamaica. Dat ze hun dromen ook konden waarmaken, heeft me altijd geïnspireerd’
Raehann Bryce-Davis werd geboren in Mexico, haar ouders zijn afkomstig uit Jamaica, haar zussen kwamen ter wereld in Canada en ze groeide op in een kleine stad in Texas. ‘Al die culturen hebben mij gevormd, als mens én als artiest’, zegt ze. ‘Mijn verhaal begint altijd bij mijn ouders, omdat we een hechte familie zijn. Zij droomden als jonge studenten al verder dan wat voor hen haalbaar leek in het verre Jamaica. Dat ze hun dromen ook konden waarmaken, heeft me altijd geïnspireerd.’
Muziek maakte van bij het begin een vanzelfsprekend deel uit van het gezinsleven. ‘Mijn moeder is zangeres en muziekpedagoge. Jamaicaanse volksliederen en spirituals klonken door het huis, terwijl onze Mexicaanse nanny voortdurend rancheramuziek liet horen.’ Die muzikale rijkdom ging hand in hand met een veelheid aan talen. ‘Ik begon pas op mijn derde te praten, omdat ik opgroeide in een omgeving waar Engels, Spaans, Jamaicaans-Patois en het Portugees van onze Angolese vrienden voortdurend door elkaar klonken.’ Wat toen verwarrend leek, ziet ze nu als een fundamenteel voordeel. ‘Ik ben altijd een kameleon geweest. Als ik naar een moedertaalspreker luister, kan ik een specifieke tongval snel imiteren.’ Intussen zong ze in meer dan tien talen.
‘Ik volgde ook van jongs af aan pianoles en speelde in de kerk’, gaat ze verder. ‘In de lagere school maakte ik deel uit van een uitzonderlijk kinderkoor. We gingen op tournee naar Engeland en Wales. Je moest minstens tien jaar zijn om mee te mogen, maar ik was amper acht!’
Eerder toevallig stuitte Raehann Bryce-Davis als tiener op een opname van Saint-Saëns’ Samson et Dalila met Olga Borodina in de titelrol. ‘Als haar stem uit de luidsprekers kwam, kreeg ik een magisch gevoel. Het leek wel bovenaards. Dat was een beslissend moment.’ Muziek is voor Bryce-Davis altijd een intense en intuïtieve beleving geweest, vertelt ze. ‘Wanneer muziek echt goed is, geeft ze je het gevoel deel uit te maken van een groter universum. Iedereen ervaart muziek anders, maar voor mij gaat het om de connectie met iets wat je niet kan zien, maar wel kan voelen.’ Na zanglessen bij de voormalige leraar van haar moeder besloot ze resoluut voor een carrière in de opera te kiezen.‘In Texas zag ik niemand met de internationale carrière die ik voor mezelf wilde. Na een zomerprogramma aan de Manhattan School of Music ging ik daar studeren.’ Ze ervaart een duidelijk verschil tussen opleiding en uitvoering. ‘Zangtraining is vaak gebaseerd op vaste formules, een nadruk op techniek en strikte regels. Maar performen is instinctief voor mij, bijna als een oerschreeuw. Pas in de voorbije jaren heb ik geleerd techniek en instinct met elkaar te verzoenen, zeker sinds ik in hele grote opera- huizen zing waar dat absoluut onontbeerlijk is om zo’n zaal te vullen.’
Na haar studies trok ze naar Europa, onder meer voor een tournee met Porgy and Bess en enkele wedstrijden. Haar toenmalige manager beloofde een reeks audities. ‘Uiteindelijk kon ik maar op één plek terecht en dat was bij OBV. Ik had er nog nooit van gehoord, maar het was mijn enige kans. Na mijn eerste aria kreeg ik kritische feedback: te dramatisch, te weinig legato (gebonden, red.). Dus begon ik opnieuw en zong ik zo delicaat en vloeiend als ik maar kon’, lacht ze. ‘En het werkte!’
Opera Ballet Vlaanderen speelde een belangrijke rol in de vroege zangcarrière van Bryce-Davis, waar ze in het seizoen 16/17 deel uitmaakte van het Jong Ensemble. Als publiekslievelinge keerde zij er vrijwel jaarlijks terug. Ze betoverde de toeschouwers met een sterke podiumprésence en haar rijke en warme stemkleur. In recentere seizoenen bevestigde ze haar reputatie met markante vertolkingen, waaronder een indrukwekkende Eboli in Don Carlos en een briljante Komponist in Ariadne auf Naxos. Raehann Bryce-Davis denkt met veel warmte terug aan haar eerste seizoen bij OBV. ‘Zonder dat ik het toen wist, was het precies het soort omgeving waar ik deel van wilde uitmaken. We werkten met uitstekende dirigenten, topcoaches en geweldige regisseurs. Het is een veilige plek op het hoogste niveau.’
Haar carrière kwam al snel in stroomversnelling. Een tweede sleutelrol in haar artistieke traject was weggelegd voor de castingdirecteur van LA Opera. ‘Door het uitvallen van een collega vroeg hij me in amper drie dagen tijd de grote mezzorol Sara in Donizetti’s Roberto Devereux in te studeren en over te nemen. Ik sloot me op in de repetitieruimte en het lukte me.’ De vaardigheid om snel en grondig muziek te studeren zou nog heel belangrijk blijken. ‘De meeste van mijn belangrijke debuten zijn last minute ontstaan. Aan de Metropolitan Opera zong ik bijvoorbeeld in Stravinsky’s The Rake’s Progress met nauwelijks vijf dagen voorbereiding.’ Later keerde ze er terug met het bejubelde X: The Life and Times of Malcolm X van Anthony Davis, een hedendaagse opera met een uitgesproken historische en politieke lading.
‘Het is absurd dat iemand kan zeggen: “I don’t do black hair”. Maar het gebeurt nog elke dag’
‘Nog tijdens mijn avontuur bij LA Opera begon de pandemie. Kort daarna gebeurde de moord op George Floyd. Overdag ging ik naar de protesten, ’s avonds bleef ik alleen achter met die enorme, rauwe emotie.’ Uit dat gevoel ontstond To the Afflicted (aan de getroffenen), een korte film die even geïmproviseerd als noodzakelijk was. ‘De locatie was een Airbnb, de videograaf vond ik online via Craigslist en de pianist werkte vrijwillig mee. Het hele budget was amper 300 dollar.’ Het project kwam tot stand op een moment dat bijna niemand nieuw werk maakte. ‘Als dan iets verschijnt dat oprecht is, zonder filter of strategie, raakt het mensen.’ De video ging viraal.
‘Ik had ondertussen de Black Opera Alliance mee opgericht. Die organisatie ontstond uit gesprekken tussen zwarte operazangers die voor het eerst echt tijd hadden om samen te reflecteren over wat in de wereld gebeurde. ‘Steeds werden dezelfde paar mensen gevraagd om namens een hele gemeenschap te spreken. Dat kan toch niet? Uit onze gesprekken volgde een gezamenlijke brief aan de sector met concrete voorstellen voor meer gelijkheid, van diversiteitstraining tot heel praktische dingen zoals hoe ga je om met make-up en haar van zwarte mensen? Het is absurd dat iemand kan zeggen: “I don’t do black hair”. Maar het gebeurt nog elke dag.’
De Black Opera Alliance groeide snel, maar draaide volledig op vrijwilligers. ‘Zolang de wereld stillag, werkte dat. Toen de agenda’s zich weer vulden, werd duidelijk hoe moeilijk het is om voor structurele verandering te vechten naast een veeleisende carrière. Vandaag ligt mijn focus minder op activisme en meer op community building: mentorschap, kennis delen, elkaar ondersteunen.’
Na de pandemie bleek Bryce-Davis niet meer op hetzelfde punt te staan in haar carrière. ‘Ik ging plots van hustle culture naar topmanagement, grotere huizen en grotere rollen. Ik ben nu op het punt van mijn carrière gekomen dat ik meer kan kiezen’, zegt ze opgetogen. ̒Ik vertel bijvoorbeeld graag verhalen van mensen van kleur. Daarbij vind ik het belangrijk dat de authenticiteit bewaakt wordt.’ To the Afflicted was het begin van een pad richting produceren. De korte film Brown Sounds voor LA Opera volgde, en recent haar debuutalbum Evolution, dat ze zelf een multiculturele en autobiografische kaleidoscoop noemt. ‘Ik hou van het klassieke repertoire,’ zegt ze, ‘maar als ik in te veel traditionele producties zing, moet ik mijn gekte ergens anders kwijt.’
‘Zangtraining is vaak gebaseerd op vaste formules, een nadruk op techniek en strikte regels. Maar performen is instinctief voor mij, bijna als een oerschreeuw’
Wanneer het gesprek verschuift naar Carmen, gaat het al snel over beeldvorming. Wat trekt Bryce-Davis aan in die rol? Ze aarzelt niet. ‘Er kleven zó veel stereotypen aan Carmen’, zegt ze. ‘Mensen hebben meteen karikaturale beelden in hun hoofd: sexy, gevaarlijk, exotisch.’ Voor Bryce-Davis zit de uitdaging juist in het ontmaskeren daarvan. ‘Ik ben nog steeds bezig met ontleren. Terug naar de muziek, terug naar de tekst. Ik start nooit een repetitieproces met een vaststaand idee over de identiteit van een personage. Ik probeer te luisteren naar wat zij me vertelt. Het is pas door te werken met de andere zangers, de dansers, de regisseur en de dirigent, dat Carmen echt vorm zal krijgen.’ Wat haar het meeste aantrekt, is niet zozeer het iconische karakter van de rol, maar vooral de muziek buiten de beroemde aria’s. ‘Die aria’s zijn fantastisch, natuurlijk, maar niet mijn favoriete momenten. Het mooiste vind ik de muziek waarin haar eis om vrij te zijn hoorbaar wordt, om volledig en authentiek zichzelf te mogen zijn. Als operazangeres zijn er zoveel regels: hoe je je moet gedragen, wat “juist” is, wat wel en niet kan. Carmen hoort dat allemaal aan en zegt gewoon: “nee!”. En daar heb ik enorm veel respect voor.’
Met regisseur en choreograaf Wim Vandekeybus had ze al een ontmoeting afgelopen herfst. ‘Hij kwam naar een voorstelling van Boris Godunov in Amsterdam en we konden even praten. Ik was vooral dankbaar dat hij zo’n open geest heeft’, zegt ze. ‘Je ontmoet veel regisseurs die met een bepaalde houding of autoriteit binnenkomen. Bij hem was dat helemaal niet zo. Het klikte meteen.’ Bryce-Davis vertelt nog snel dat ze sinds kort ook dansles volgt. ‘Ja, echt’, lacht ze. ‘Ik heb er zó veel zin in.’
Raehann Bryce-Davis deelt de titelrol in Carmen met de jonge Braziliaanse mezzosopraan Josy Santos, een rijzende ster aan het operafirmament. Santos maakte onlangs haar veelgeprezen debuut bij Opera Ballet Vlaanderen als Adalgisa in Norma, waar ze zowel publiek als pers wist te begeesteren.
Portret Raehann Bryce-Davis: Demarquis Mc Daniels
Portret Josy Santos: Thomas M. Jauk
