Bausch / Platel / Mahler

Met haar vroege werk Adagio creëerde Pina Bausch een indringende choreografie op het eerste deel van Gustav Mahlers onvoltooide tiende symfonie. De muziek, gecomponeerd tijdens een diepe persoonlijke crisis, zindert tussen extatisch geluk en schrijnend verdriet. Bausch bouwt een poëtisch universum waarin ogenschijnlijk alledaagse ontmoetingen en eenvoudige gebaren centraal staan. De dansers doorleven uitersten: van vervoering tot wanhoop, van verzet tot overgave. Zo raken ze aan wat ons fundamenteel mens maakt.

Alain Platel, artistiek erfgenaam van Bausch, maakt met enkele dansers van Opera Ballet Vlaanderen de nieuwe voorstelling Soûl (‘dronken’). Zoals Bausch laat hij zich inspireren door Gustav Mahler. Het vroege symfonische gedicht Totenfeier, dat later zou worden omgevormd tot het eerste deel van de tweede symfonie ‘Auferstehung’, is een monumentale treurmars. Door de donkere partituur weerklinken zachtmoedige, bijna pastorale momenten van hoop. Binnen die spanningsboog stelt Platel een urgente vraag: zou een licht dronken roes deze wereld draaglijker kunnen maken?